Choć oficjalnie za datę powstania Grupy przyjmuje się rok 1984, to ukształtowały ją wydarzenia znacznie wcześniejsze. W 1979 w Kutnowskim Domu Kultury powstał Teatr Małych Form. W 1983 Marzena Bielecka, Grażyna Błaszczyk, Dariusz Sikorski i Wojtek Waryszewski na podstawie tekstów Gałczyńskiego przygotowali żart sceniczny pt.: "Kominek zgasł".

Pierwszym instruktorem Grupy była Teresa Mosingiewicz, która do dziś dyskretnie czuwa nad tym, co robią. Od roku 1990 instruktorem jest Krzysztof Ryzlak.

Do dnia dzisiejszego Grupa Teatralna "od jutra" przygotowała i wystawiła 30 spektakli, 7 monodramów, organizowała wiele akcji teatralnych na terenie miasta. [...]

Na początku byłem widzem

Pamiętam, jak Grażyna Błaszczyk zaprosiła mnie na próbę spektaklu "Od jutra nikt...". Byłem wtedy w pierwszej klasie liceum i wszystkie działania, które ukazały się moim oczom, a którymi kierowała Teresa, były czymś nowym i bardzo dziwnym. Fajnie, pomyślałem, choć tak do końca nie wiedziałem, o co w tym wszystkim chodzi. Spektaklu nie widziałem, leżałem w łóżku chory na grypę. "Ocal przed czarną godziną" przeżyłem bardzo, chyba jak wszyscy widzowie tego pamiętnego 3 maja 1985 roku. Miałem wrażenie, że uczestniczę w czymś wielkim, a do tego zakazanym.

Później przyszły 1 Jesienne Spotkania Teatralne, na które chodziłem ze wszystkimi znajomymi. Pamiętam wieczór gospodarzy i "Runął już ostatni mur" - siedziałem na schodach i przyglądałem się jak młodzi ludzie z kilku prostych gestów i znaków potrafią wyrazić tyle rzeczy, jak "robią teatr" i jak wielką im to sprawia przyjemność. Pomyślałem sobie, że to jest to, "co Tygrysy lubią najbardziej!"
potem zostałem "odjutrzakiem".

Oj, nie było to takie proste! Co prawda Teresa nie robiła żadnych eliminacji czy przesłuchań potencjalnych kandydatów do Grupy, jednak trzeba było przyjść do Domu Kultury i powiedzieć, że chce się zostać aktorem. A to było już trudniejsze... Jednak udało mi się przemóc "wrodzoną skromność" i przyjść do pokoju nr 7. Przyszedłem i zostałem do dziś. Tutaj spędziłem wspaniałe chwile życia, tutaj poznawałem nowych ludzi, aktorów, reżyserów, tutaj wreszcie spotkałem przyjaciół, dla których teatr był wszystkim. [...]

Grupa Teatralna "od jutra" ma 18 lat! Myślę jednak, że wszystko zaczęło się od moich pierwszych prób stworzenia w Kutnowskim Domu Kultury teatru poezji. 14 grudnia 1979 roku premierą spektaklu "Gałczyński", rozpoczął swój żywot Teatr Małych Form. Potem był montaż poezji Haliny Poświatowskiej "Jeszcze jedno wspomnienie" (1981 r.), "Jest w nas ten głód życia" (1982 r.) i "Przeklęta litania" wg poezji Anny Janko (1983 r.). Wtedy właśnie do Teatru Małych Form przyszli nowi ludzie - Marzena, Grażyna, Wojtek, Darek. Najpierw z fragmentów "Zielonej Gęsi" Gałczyńskiego przygotowaliśmy żart sceniczny pt. "Kominek zgasł". Była to świetna zabawa, wspólne budowanie dekoracji, wymyślanie kostiumów. Zżyliśmy się i poznali dobrze. Ale taka zabawa przestała wystarczać. Sięgnęliśmy do poezji współczesnej. Z tekstów Lisowskiego, Brylla, Kornhausera, Moczulskiego, muzyki Vangelisa ("Niebo i piekło"), z gestu, ruchu, światła i z drewnianych krzeseł zbudowaliśmy spektakl pt. "Od jutra nikt...". Była to bardzo żarliwa wypowiedź opracowywana i przebudowywana jeszcze wiele miesięcy po premierze. Wykonawcy uczyli się mówić i poruszać na scenie, ale nie to było najważniejsze. Najważniejsza była wypowiedź. Próby i wymyślanie scenariusza. Rozmowy. Najważniejsza była trąbka - symboli pobudki i wezwania do nowego. I słowa z wiersza Krzysztofa Lisowskiego: "Od jutra nikt nie będzie nakręcał tu sprężyn".

Ci młodzi ludzie mieli żarliwość i pomysły. Byli niecierpliwi i niespokojni. Z tego twórczego niepokoju w krótkim czasie, zapraszając do współpracy zaprzyjaźnionych recytatorów, zbudowaliśmy spektakl "Ocal przed czarną godziną".

Współczesne teksty poetyckie mówione były w atmosferze konspiracyjnego zebrania nad rozbiorową mapą Polski i przeplatane fragmentami Konstytucji 3 Maja. Spektakl zagrany był raz - 3 maja 1985 r. Na plakacie jeszcze Teatr Małych Form. Na koniec tego wieczoru wykonawcy zaśpiewali z towarzyszeniem gitary "Hymn wieczorny" Stanisława Barańczaka:

Ponad głowami i ponad słowami
ponad domami i ponad dymami
ponad dachami i ponad oddechami
zapada noc[...]

Kochani, którzy byliście, jesteście i będziecie!

Należę do uprzywilejowanych, bo od dzieciństwa dane mi było doświadczać przeżyć pięknych i niezwykłych, które rzeźbiły moje wnętrze, formowały kształt tożsamości. Miałam szczęście spotkać ludzi nieprzeciętnych - nonkonformistów, pięknoduchów ogarniętych pasją tworzenia. Dla wielu znaczyłam więcej niż "poczekalnia", wielu znaczyło dla mnie więcej niż "ciekawy przypadek".

Dzisiaj jestem człowiekiem duchowo ukształtowanym. Pustka - to uczucie nie dla mnie, bo wiem czym wypełnić swą wewnętrzną przestrzeń - jej ulubionym pokarmem: słowem, muzyką, obrazem, czyjąś obecnością. Kolekcjonuję chwilę darowane, które dotykają mego serca, pozostawiają ślady. Po nich stąpam, z nich czerpię wewnętrzną siłę.

To, co dla mnie najważniejsze zawsze rozgrywa się w relacjach z drugim człowiekiem, bo z natury nie ulegam stanowi alienacji. Przeciwnie - mam świadomość uczestnictwa w historii - w Waszej historii także.

Czuję się jak przyszywana ciotka, na której oczach dorasta latorośl kogoś bliskiego, kogo znam od dziecka (co jest zresztą świętą prawdą). Uczestniczę w Waszym dorastaniu nie tylko przy okazji świętowania kolejnych urodzin. Moje życie i Wasze losy przenikają się często poza Grupą, poza Domem Kultury.[...]